Shakerules Diaries

January 2011

Bumalik na ako ulit sa trabaho… naging masaya na ulit ako. not totally, pero mas normal na ako compare nung mga nakaraang buwan, para ngang nag retreat ako sa pinas.. Si FL naman, hindi pa rin namin masyado pinag uusapan tungkol kay TL. he still doesn’t ask. Pero, nararamdaman kong pilit niya kong pinapasaya. kahit walang okasyon, tinetreat niya ako, kahit kape lang or ice cream. in fairness naman din sakanya, he doesn’t take the opportunity. he’s careful with his moves. alam niyang may limit lang ang pagkakaibigan namin. Masaya na ako doon.  contento na ko.

isang araw, di ako naka pasok sa opisina, ang sama ng tiyan ko. sinusuka ko lahat ng kinakain ko. nahalata na yata ng katawan ko lahat ng stress na binibigay ko sakanya. Since, ako lang mag isa sa aprtment, wala akong maasahan kundi sarili ko. i tried to feed myself, i tried to get as much rest as i can, baka madaan lang to sa pahinga.. but i was wrong..

2 days passed, i wasn’t feeling any better. Naisip ko na pumunta na ng hospital to get a checkup pero inisip ko baka wala lang to, konting pahinga pa kailangan. Naisip ko ng tawagan si FL, pero pinipigilan ko sarili ko. kakahiya naman kasi. ano ako? gf niya? haist… that moment namiss ko bigla si TL. namiss ko yung feeling na alam mong merong isang tao na mag aalaga sayo. Naiyak ako, na homesick nanaman ako. Hindi ko alam kung dahil sa masamang pakiramdam ko o talagang sumakit yung dibdib ko. I felt so lonely.

Ring.. nagising ako ng cellphone ko.. si FL, tumatawag. “a****, busy ka? samahan mo naman ako maglunch” sabi ni FL. oo nga pala, lunch na, wala pa rin akong appetite. “hindi ako pumasok eh, sensya na di kita masasamahan” sagot ko kay FL. “ha? bakit? ok ka lang? bakit ganyan boses mo?” anya ni FL. tama ba tong naririnig ko, mukhang worried si FL? sabi ko ok lang ako, nagpapahinga lang. Nagpaalam siya sakin kung pwede siya dumalaw at kung may papabili daw ako. well, hindi ko alam kung na excite lang ako sa idea na dadalaw si FL or sumakit lang talaga lalo yung tiyan ko.

I tried to make my pad as decent as possible, nakakahiya naman makitang niyang mukhang bahay ng baboy yung tinutuluyan ko. ano ba ‘to? bakit ako na eexcite?? mali ba ‘to? nagpapanic ako. ilang minuto ko rin nakalimutan na may sakit pala ako.

di ko namalayan andiyan na si FL. pagbukas ko ng pinto.. ayun oh! naka smile si FL. may bitbit na grocery bag. i realize hindi pa rin talaga nagbago si FL. he has the same smile. Naalala ko tuloy nung bago naging kami, yung dumalaw siya ng christmas just to make sure na hindi ako galit ng naputol yung linya ng telepono. yun din yung smile na nakita ko noon. Lumakas yung kabog ng dibdib ko. “o! ano nangyari sayo? bakit ganyan itsura mo?” tanong ni FL. oo nga pala! hindi ko na ayos sarili ko!, kasi naman, sa lagay kong ‘to maiisipan ko pa bang ayusin yung sarili ko?  Mukha na daw akong bangkay, nag oover react lang yata to si FL, pero pinipilit niya kong pumunta na ng hospital, to get a checkup. hindi daw siya aalis dun hanggat di kami pupunta ng ospital. so yun… alangan namang mag matigas pa ako di ba? so pumunta na nga kami..

sa hospital.. it turns out nagka foodpoisoning daw ako, well that explains my frequent vomitting… at dehydrated na daw ako, that explains kung bakit mukhang bangkay na ako. i need to be confined. “*** kasi, kung ano ano kasi kinakain mo.. bakit kasi hindi mo ko tinawagan kaagad?” pagalit na  sinabi ni FL with his worried look in his face. Di ko napigilan tumitig sakanya.. ngayon ko lang na realize.. there’s still someone who cares. and andito siya ngayon sa harap ko, hindi pa rin naman pala ako nag iisa. andiyan si FL.  Eto yata dahilan kung bakit ulit kami pinagtagpo, kung bakit sa laki ng mundo, nagkita ulit kami. Si Lord talaga, alam niyang at this moment, i’ll need someone. Naluha ako sa harap ni FL. Di ko na napigilan. “sorry…” bigla ko nasabi kay FL.

3 days din akong nasa hospital.. all those days, nandoon si FL. para ko nanaman siyang naging tatay, kuya at bestfriend. nakakahiya man isipin at the end of the day, pero malaking pasalamat ko talaga sa kanya. Even after i was dismissed, nasa apartment ko na siya lagi, eventhough may lakas na akong alagaan yung sarili ko, kumakatok pa rin siya sa pinto, at laging may dalang pagkain. making sure siguro na i’m eating the right food and taking my meds. Ang sarap ulit ma feel na may nag aalaga sayo at may taong concern sayo. i thought after mawala sakin si TL, i was on my own… now, i know i was wrong. Andiyan si FL.

After a month, mas naging frequent na lunch dates namin ni FL. Mas naging close na kami. Ewan ko ba, bakit ang lakas nanaman ng kabog ng dibdib ko pag kasama o kausap man lang si FL. Tama ba ‘to? I know it’s not even a year after nawala sakin si TL,  i’m not sure pa nga if i’m totally over TL. Kasi paminsan minsan naiisip ko pa rin siya. Naiisip ko pa rin yung mga ‘what if’s’ namin ni TL. Pero, one thing is for sure, i still haven’t forgiven TL for what he’d done, for leaving me broken, for breaking all those promises. Sana nga lang, dumating ang araw na mapatawad ko siya or ma-accept man lang lahat ng nagawa niya sakin. Sana… ayoko naman na habang buhay ko dadalhin ‘tong galit na ‘to.

March 2011

I received a call, unknown number, it turns out, officemate and housemate ni FL, Pilipino din, they we’re organizing a small surprise party kay FL, oo nga pala mag bibirthday na siya. well, ginawa nila akong kasabwat. all those times, i wasn’t even questioning kung bakit nila ako kilala, siguro nakukuwento lang ni FL. My job was to take FL somewhere and make sure he comes home a little late, to give them time para ma-prepare yung party essentials na kailangan.  “Sure, no problem, ako na bahala kay FL” sagot ko sa kaibigan niya.  So i had a plan..

on his birthday.. “Bes, (new petname ko sakanya), Happy Birthday!!, kala mo nakalimutan ko na nho? saan mo ko treat?” pabiro ko kay FL. “Salamat, gift mo sakin muna?” patawang sinasabi ni FL. “Ha, syempre treat mo muna ako, bago ko ibigay yung gift ko sayo.” sagot ko sakanya. “Sige, sunduin kita sa office mo mamaya, ok?” sabi ni FL. Yes! he took my bait.

After office..  He was waiting in the lobby, he looks different today, siguro nagpa haircut, or new polo? i can’t figure it out. Pero, there’s certainly something… siguro nga tumanda lang siya.  We we’re walking .. ang kulit niya today.. ang dami dami niyang kinukwento.. he can’t stop talking..  We stopped infront of a dessert shop.. nag order siya “ano sa’yo? pili ka lang! sky’s the limit” he joked. “yung ‘chendol’ nalang, (a local fave dessert),” i answered.

He ordered a lot!! ewan ko ba sa taong tao, may sweet tooth kasi siya, he loves sweets, kabaliktaran ko, which means ayaw na ayaw ko sa matatamis. I gave him my gift, it was something simple and stupid, mahina kasi ko sa department na yan, mahina ako pumili ng regalo for guys. In fairness naman, he loved it, or maybe i thought he did. well, wala naman siyang pinakitang pagka-dismaya.

We stayed there for almost 2 hours, oo sobrang tagal namin dun, ewan ko nga ba kong bakit ang tagal namin doon, pinilit ko kasing pagkwentuhin siya ng matagal, since nasa mood naman siya magkwento. Ang tagal kasi ng ‘go’ signal nung kaibigan niya. . Ring.. may tumatawag kay FL.. nag excuse siya, sagutin niya lang daw yung call. it turns out, yung kaibigan niya daw, pinapauwi na siya kasi, hindi daw makapasok sa aprtment naiwan sa loob yung susi. ‘nice, excuse’ i thought to myself. yun na yata go signal niya.  “Gusto mo sumama?” pabirong sinabi ni FL. “tara! di pa rin naman ako nakakapunta sainyo..” sagot ko sakanya. “talaga? sasama ka?” with a grin on his face. Sabay binatukan ko siya. “sira ulo ka talaga, tara na nga..” My heart did skip a bit.. i don’t know kung ano iniisip ni FL, bahala siya…

Nasa building na kami, we walked in the elevator. ang tahimik na ni FL. Bakit kaya? kanina lang ang kulit niya. Kinakabahan na ako, at excited na ako sa magiging reaction niya.. i was smiling. I did my best to do my part.  Pagdating namin sa floor niya.. he was scanning the hall, hinahanap yata kaibigan niya na nalock-out daw. So, unconsciously binuksan niya na pintuan nila… “surprise!!” his friends shouted.. he was smiling. unconsciously din, he holds my hand. Nabigla din ako. He was gripping my hand tightly.. pilit kong inaalis yung kamay ko sa pagkakahawak niya. pero di niya talaga binibitawan. Tumingin siya sakin with a patay-ka-sakin-mamaya look. Napangiti nalang ako sakanya, while my heart was beating so fast… ano ba ‘to?

He was greeting his friends while holding my hands, pinapakilala niya ko sa kanila, they we’re so nice. mga pilipino din. Ang saya mapaligiran ng mga pilipino, feeling ko nasa pinas ulit ako.

Nakatakas din ako sa grip niya ng nag excuse akong pupunta ng CR. i did, pero paglabas ko ng comfort room, di muna ako lumapit sa kaniya.. I was observing him.. I can see on his face how happy he was, napansin ko din na iba na si FL. Ibang iba na siya compare dati nung mga estudyante palang kami. He’s more outgoing, kung dati ‘rakista’ ang porma niya, ngayon.. with his clean look, iisipin kong ibang tao siya.

I didn’t realize, he was also staring back at me. Na feel kong uminit yung mga pisngi ko. napangiti nalang din ako. Kinakawayan niya ako, lumapit daw ako.. which i did. “sorry ha? tinawagan lang din ako ng kaibigan mo.” unang nasabi ko sakanya. “since, mabait ako, pumayag ako.” He was just staring at me with those ‘smile’… (ang corny, pero kinikilig pa din ako hanggang ngayon).. then sabay niyakap niya ako. “thank you!” sabi ni FL. Feeling ko matutunaw ako at that moment. Feeling ko nga din na feel niya yung lakas ng kabog ng dibdib ko.

After ilang oras, nagpaalam na ko. Medyo malayo pa kasi uuwian ko from there. Hinatid nalang din ako ni FL sa bus stop, while we were walking.. “salamat a**** ha? sensya na, na drag ka pa papunta dito..” sabi ni FL. “ano ka ba, ok lang, birthday mo naman.” sagot ko sakanya. “kala ko pa naman kung bakit ka pumayag sumama sakin.” sabay sabi ni FL. “ahhh? bakit ano inisip mo? ikaw ha!” pabiro ko sakanya. kaya pala wala siyang imik nung nasa elevator kami. Tinawanan ko nalang siya. “ano wish mo?” para ma-change topic ko.. “secret, akin nalang yun.” sabi ni FL. “ano nga?? dali!” kinukulit ko lang siya, para mawala yung awkwardness na nafefeel ko. huminto si FL, sabay inabot yung kamay ko. “gusto mo talaga malaman.?” tanong ni FL. hala! mali yatang tinanong ko pa! “sana, ma in-love ka ulit sakin tulad ng dati.”… wapak! hindi ko alam kung ano isasagot ko at that moment, wala lumalabas sa bibig ko.  “sana maging tayo ulit.” ang sakit nanaman ng tiyan ko… nafeel kong umakyat sa pisngi ko lahat ng dugo sa katawan ko. Ano dapat isasagot ko?? nag papanic talaga ako.. “ok lang din a****, kung hindi pa ngayon, alam kong hindi ka pa handa, hindi ko man alam kung bakit kayo naghiwalay, hindi ko man alam kung gaano kabigat yung nangyari sainyo, pero sana, huwag mo isasara puso mo sa akin. ok lang din naman sakin, contento pa rin naman akong nakakasama ka at naproprotekthahan kita. Bigyan mo lang ako ng chance. Bigyan mo ulita tayo ng chance.” at tulad ng dati hinalikan niya ko sa noo at niyakap.

Dumating na yung bus… nanlalamig pa rin yung kamay ko. confused pa rin ako. Pero bakit parang inexpect ko na ‘to? parang inantay ko na sabihin niya yung mga yun sakin? Mali ba ‘to? It was mixed emotions. Handa na nga ba talaga ako? oo inaamin ko, mahal ko pa rin si FL. Pero… hindi ko pa kasi alam sa sarili ko kong magiging honest ako sa nararamdaman ko. Di niyo naman ako masisisi kung ayoko pa di ba? Gustohin ko man na maging kami ulit, gusto ko, ready na ako, yung tipong hindi ko pinipilit yung sarili ko, yung tipong masaya talaga ako kasi mahal ko siya. hay, ang hirap i-explain, ang hirap i-elaborate in words yung naramdaman ko at that moment.

After ilang araw… Parang wala lang nangyari, balik lang ulit kami sa dati ni FL, naging regular na din yung lunch date namin. We never even talked about that night. I never even dare din to ask, so did he..

May 7, 2011

Dumalaw ulit si FL sa apartment, naging routine narin namin yung DVD marathon pag weekend then he would cook me dinner, then after noon, uuwi na siya. Ewan ko ba, parang kami na hindi. Walang exchange of words, pero nagkakaintindihan kami, parang ganon. He surprised me ng kinuha niya sa bag niya isang boteng wine (sosyal, may wine na siyang nalalaman)..”o ano okasyon?” tanong ko sakanya. “wala lang, 11 years na tayo..” nakangiting sabi sakin ni FL “11 years na magkakilala.” nilapag niya sa mesa yung wine. oo nga pala, technically 11 years na kami last May 5, kung hindi kami naghiwalay. ano ba nakain nito at bakit bigla niya naisipan?…

sa madaling salita, nag inuman kami, ang saya ko. we we’re reminscing our past.. yung mga masasayang moments namin, yung mga childish fights namin dati, yung mga childish hobbies namin. next thing i know, he was again holding my hand.. nakatitig siya sakin. biglang tumahimik siya bigla. biglang naging seryoso atmosphere.. “bakit?” tanong ko sakanya.. ayan nanaman, lakas nanaman kabog ng dibdib ko.. nenerbyos ako… then suddenly, his face was so close, napalunok nalang ako. next thing i know, we we’re kissing, our first ‘real’ kiss. I was caught up in that moment na para bang ang tagal kong inantay yung pagkakataon na yun. (Hindi ko pa din pala nasabi na skinship was a big factor samin dati ni FL nung naging kami. We never had a ‘real’ kiss,)… then, we stopped, i was really literally catching my breath, iba yung naramdaman ko. .. “A****, ok ka lang?” tanong ni FL. huh?? out of all the questions na pwede niya tanongin bakit yun??, I didn’t answerd, i just stared at him. Ewan ko ba.. siguro dala ng nararamdaman ko at that moment napatanong ako sakanya.. “pwede ba tayo ulit?” i was really serious, I know i was ready, I know kaya ko na ulit siyang mahalin, hindi man tulad ng dati pero mas higit pa. gagawin ko ang lahat, na hindi ko na siya papakawalan. FL just smiled at me.. his brightest smile i have ever seen. Then he hugged me. Siguro, at that time, words were just not enough to express both our feelings.

I know every relationship isn’t perfect, I know hindi lahat ng gusto natin sa isang relasyon ay makukuha natin, pero sabi nga nila, ‘it takes two to tango’, kaya kahit alam ni FL may shortcomings ako, he accepted me, he knows, and i always assure him, that’ll always love him, liked i promised from my last letter. Siguro nga decades ang lumipas samin ni FL bago man ulit kami naging kami, maybe it was because God was only preparing us for the right moment, may mga dumaan man na ibang tao sa buhay namin, they we’re there for a reason, we met them to shape us for who we are right now. para mas maging karapat dapat kami sa isa’t isa. Para kung sakaling magkita ulit kami, we’re ready. I realized, FL isn’t just my first love, he’s my soul mate.

June 2011

eventhough isang buwan palang kaming nagkakabalikan… he proposed. He even said, he can no longer wait, baka mawala pa daw ako. Syempre, hindi na ako nagdalawang isip. Many would say we’re just rushing things up. Siguro nga, pero I know, ayoko na palampasin pa ang isang taong na hindi ko siya ka apelyido.

-end-

Sana po maraming nag enjoy sa story namin ni FL. We’re now planning our wedding next year. Super excited ako. Last month (july), umuwi kami pareho ni FL. para kausapin parents ko. My mom was shocked at first pero happy na rin daw siya sakin. She’s glad I was happy. We know we’re both happy.

Many would judge us, especially me, kung bakit mag aasawa kaagad ako after nangyari kay TL Last year, they would question my sincerity. I wouldn’t mind them. Basta alam ko mahal ko si FL. And I know he trust me. That’s all there is to know.

As for TL, yup, i called him True Love, since, sakanya ako natutu kung pano magmahal ng totoo, i don’t regret meeting and knowing him, honestly, i was glad na nagmeet kami, He helped me in a way. Oo, nasaktan ako ng sobra sakanya. Pero now i know why, I learned from him na, kapag hindi mo inalagaan ang taong importante sayo, someone would take them away from you or they would just drift away from you.  Taking that in a good way, I know, hinding hindi ko papabayaan si FL.

© 2011, Shakerules Diaries. All rights reserved.