Shakerules Diaries

Lulan ako ng bus kanina, habang pauwi. Tinawagan niya ako para hantayin ako makauwi. Nagtampo kasi ako sa kanya kahapon nung hindi niya ako maantay makauwi’t gusto na niyang matulog. Mali ko rin yun, pero as usual, nagpapalambing lang naman ako. Medyo matamlay na ang kanyang boses, marahil na rin siguro sa pagod at sa antok. Kalahating oras pa bago ako makauwi sa amin, pero nagsisimula na siyang tumahimik. Naubusan na rin ako ng makwento kaya’t hindi na rin ako masyadong nagsasalita. Inaantay na lang niya akong makauwi.

Medyo pumipikit na rin ang mga mata ko, dahil na rin siguro sa lamig ng bus at sa pagkahilo sa byahe. Sabay tugtog ng “Heaven Knows” sa radyo. Sabi niya sa akin, wag daw akong madaldal at pinapakinggan niya yung kanta. Sinabayan ko na lang ang kanta.

Naging habit ko na ang pag kanta sa kanya, lalo na sa mga panahong nahihirapan siyang matulog. Alam kong hindi kagandahan ang boses ko, pero hindi pa naman pumalya. Naalala ko noon, gumagamit pa siya ng sleeping pills para lang makatulog ng maaga. Pero ngayon, hindi na. Siguro dahil na rin sa trabaho, kaya’t nakakatulog siya kaagad. Pero, kahit papaano, nagagawa ko pa ring kumanta sa kanya hanggang sa siya’y mahimbing.

Ang sarap lang sa pakiramdam kapag sinasabi niyang, “Kantahan mo na lang ako” sa tuwing hindi siya nakakatulog. Kahit gaano siya kalayo, napapangiti pa rin niya ako sa isang iglap lang. Walang mintis.

Natahimik na ang telepono. Tunog na lang ng mga sasakyan ang naririnig ko. Naririnig ko ang pag lalim ng kanyang pag hinga. Mahimbing na siya sa pagkakatulog, habang naglalakad ako sa Quirino Highway. Gusto ko pa sanang pakinggan ang kanyang paghimbing, pero kailangan kong sumakay sa maingay na tricycle. Baka magising lang siya kung nagkataon, kaya’t binaba ko na muna ang telepono.

Gusto ko pang pakinggan ang paghimbing mo. Kahit sa telepono lang, mahele kita’t mabantayan sa pagtulog mo. Para maramdaman mo na hindi kita pababayaan, kahit malayo ako sa’yo.

© 2011, Shakerules Diaries. All rights reserved.